shanoxilt

shanoxilt OP wrote

Trans le immense 
largessas del universo
vibra le concerto cosmic
Stabilemente revolve soles,
planetas, lunas, meteoros
Augustemente rota galaxias 
circum su pesante 
centros de gravitation

Telescopios observa
le rotation del firmamento
Le stellas deveni lineas circular
ma evanesce quando veni le alba

Milliardos planetas
circum milliardos stellas
in milliardos galaxias:
Cata un sona su parte
in le polyphonia galactic   

Nebulosas crea 
magnific obras de arte
al nigre paletta spatial 
Immensemente lentemente
le imagines se transforma

Detra le nebulosas 
se occulta astros numerose
e detra le astros
plus de nebulosas

”Le stellas es tanto numerose
como le granos de sablo al plagia”
io pensa quando io vade 
in vespere presso le mar
e admira le domo celeste

Le stellas me specta
e io specta illos
vidente luce ancian
e forsan nostre futuro

Stellas jalne e rubie,
debile e forte,
mitte su lumine al eternitate
ubi illo viagia trans eones
ab galaxia ad galaxia

Le stellas voca nos
sed illos es tanto distante
Nostre naves es troppo 
micre e fragile, 
ma sperabilemente un die
nos los attingera

Le luna, le plus proxime vicino
a transverso del celo lento cammina
ma le astros static remane
in illusori immobilitate
nam nihil es toto sin movimento

Le horologieria gigantic 
del galaxias spiral
tictaca durante milliardos de annos
Illos specta como astros nasce e mori
De tempore in tempore supernovas
illumina le bracios colossal  

A vices collide le galaxias
in catastrophes gigantic   
Stellas cambia direction
Nove trajectorias se establi    
In le destruction de lo vetere
alco nove es create 

Tempestas solar jecta via
radiante cascadas de luce
que inunda le terra
e sabota nostre electronica

Un stella cade:
un meteorite    
es comburite in le atmosphera
Io formula un desiro:
que un die nos sera
stellas que nos lanceara
in alto al cosmo   

Nonobstante le enorme massa
de tote le corpores celeste
le universo in general es vacuitate
nam le distantias es tanto enorme
que on non los pote comprehender 

Le duo sondas Voyager continua su viage
ultra le systema solar e le nube de Oort   
Illos porta messages
de un humanitate imperfecte
que ha tante potential
al mesme tempore que intra se
illo porta le semine de su proprie ruina
Que vincera?
Le lumine o le obscuritate?
Oblivion o vita eterne?

Nos ha prendite le prime passos,
ponite nostre pedes al Luna,
forsan tosto Marte
Esque nos nos extinguera 
ante que nos attingera
le spatio interstellar
o esque nos conquirera 
le largores extense,
colonisara le infinitate,
creara multe generationes
que ganiara un perfection
de plus in plus magne,
deveniente esseres divin
que passa sempre nove frontieras
usque a facer tote le galaxia
le domo del humanitate?

0

shanoxilt wrote

Hi!

I support the word "glossopoeia" because it has a longer history and its derivation is much more transparent to Westerners.

It is also a nod to Tolkien (one of the most famous language-makers) who coined the term "mythopoeia".

The shortened form of "constructed language" is both ugly and has some awkward socio-linguistic connotations.

2